قبل ترها دم دمای سال تحویل دل تو دلم نبود.خرید لباس عید بود وخونه تکونی های مفصل ، طوری که تمام خانه خالی می شد توی حیاط کوچکمان و یک گرد گیری جانانه مامانم راه می انداخت و من و خواهرم قایم باشک بازی می کردیم با وسایل خانه مان. دید و بازدید ها هم فت و فراوان بود. وای که چقدر آن موقع ها آدم بود واسه اینکه بریم خانه شان و عیدی بگیریم!10 تومانی و 50 تومانی تا نخورده !وای که چقدر چیز میز می خوردیم!

سفره هفت سین هم عالمی داشت.مادر بزرگم با صلوات و دعا وبا آداب خاصی می انداختش رو به قبله و تاکید می کرد شعله چراغ نفتی را که به جای شمع توی سفره بود ما بچه های بازیگوش یکهو خاموش نکنیم که آمد ندارد!(شگون ندارد).سبزه و تخم مرغ رنگی هایی که خودمان برایش چشم و ابرو گذاشته بودیم،سبزه و سیب و سمنو و ...یک طرف ماهی گلی های توی تنگ بلور هم یک طرف.از وقتی یادم می آید سفره هفت سین ما هیچوقت ماهی نداشت!مادر بزرگم اعتقاد داشت سالها پیش ماهی گلی خریده و نمی دانم کی از توی فامیلمان فوت شده و بدین ترتیب ماهی گلی از سفره هفت سین ما حذف شده! به همین راحتی .از وقتی دست چپ و راستم را هنوز تشخیص نمی دادم  تا الان که در خدمت شما هستم عقده ماهی گلی دارم از اونهایی که دمهای دراز دارند و هی دورخودشان می چرخند و قرمز قرمزند.البته سیاه کوچولوهایش هم به یاد صمد بهرنگی یه دنیا حرف دارند که واسه آدم تعریف کنند.

اما امسال چم شده؟ دمدمای عید توی خونه تکونی همه اش به مامانم می گفتم :"بابا بی خیال فکر کن فلان جا را تمیز کردی ...فکر کن زیر آن را هم جارو زدی که چی دوباره خاک می گیره... !"

از وقتی مادر بزرگم مرد سفره هفت سین را من می اندازم.من هم شیک ترین و جلوی چشم ترین جای خانه را هول هولکی تبدیل می کنم سفره هفت سین!وقتی که کارم تمام می شود یادم می آید که زکی! دوباره که امسال نه قل هو والله خواندی نه یه صلوات نه دعای سال خوشی ؟! با اینکه همه چیز می گذارم به غیر از همان ماهی گلی! اما خداییش یه چیزیش کمه. خوب که فکر می کنم می بینم جای مادربزرگم خالیه که با دستای هنری لرزان و کشیده و چین خورده اش سفره را بیندازد یه جای درست و حسابی و با حال!اما 8 سال است که به جای او بی کارترین و دل خوشترین و سرکارترین عضو خانه ما یعنی بنده! مآمور اجرای این امر خطیر می شوم با مدلهای جدید سره هفت سین آرایی برنامه به خانه بر می گردیم!

این همه انرژی ماشاا... نمی دانم از کجا آورده ام. با اینکه یه باغ پر پر پر از شکوفه های سفید و صورتی درست جلوی خانمان است و باد بوی شکوفه ها را می آورد توی خانه و می زند توی سر و صورتم،انگار به یه کارت پستال کوفتی نگاه می کنم. یه کارت پستالی از دوستی که سالهاست فراموشش کرده ام و حوصله تلفن کردن بهش را ندارم ، یا مثه یه پوستر پشت یه مینی بوس درب و داغان که توی یه جاده شلوغ داره واسه خودش می رود و می رود و منهم مثل منگها فقط نگاهش می کنم.

بهار آمد، 13 روز اولش هم رفت ، یعنی به هدر رفت هنوز احساس تازگی سرسبزی جوانی  نمی کنم...انگار امروز هم ادامه دو هفته پیش بود.مثل قبلا نیست که توی ذهنم زمستان کات بخورد و برود ته تهای خاطره هایم.امسال هیچ چیزی کات نشد.هنوز توی خاطرات اون هفته، دو هفته پیشم...

دوباره همه چیز داره برام مسخره می شه.مهمانی رفتن،آجیل ومیوه خوردن، چای خوردن توی استکانها و فنجانهای بد مدل،غیبت کردن ، حرف زدنهای بی دلیل ، عیدی گرفتن که از همه مضحک تر این جای قضیه است که به یکی مثل من،یه دختر 24 ساله با 168 سانت قد عیدی می دهند!!

خدایا کمکم کن نجاتم بده...

دوباره بی حوصله شده ام و به هیچکس نمی توانم انرژی مثبت بدهم یکی باید به خودم انرژی بدهد....(اینجایش قابل توجه ... که می گه وقتی باهات حرف می زنم انرژی می گیرمL)